Duisternis en Duivenpoep: de krochten van de John Frostbrug

Binnenkant pijler John Frostbrug
Slechts een paar openingen verlichten de immense, betonnen ruimte.

Een paar straaltjes van de lentezon komen door de smalle openingen naar binnen. Het stalen trappetje onder mijn schoenen voelt zacht aan door de laag duivenpoep die het bedekt. Lucht van verschaalde urine vult de grote, schemerige ruimte van koud beton. Nee, paradijselijk is anders.

Maar we zijn terechtgekomen op een plaats waar je anders zelden komt: binnenin een pijler van de John Frostbrug. Boven ons horen we wat duiven koeren. We zien daar vaag wat dikke leidingen, die kennelijk de stroom- en andere netwerken van Arnhem-Noord aan Arnhem-Zuid koppelen. De brug verbindt niet alleen het verkeer van de twee stadsdelen.

Enorm
Binnenkant John Frostbrug
Fris rook het niet in het donkere krocht.

Al is er weinig te zien in deze onfrisse krocht, toch zijn we opgewonden. Hoe vaak rijden duizenden en duizenden Arnhemmers en anderen hier dagelijks overheen en langs? Hoe weinig van hen komen hier ooit? De binnenruimte van één zo’n pijler – laat staan alle bij elkaar – is enorm. Daar kun je geweldige dingen mee doen! Over leegstand gesproken…

Met een collega wandelde ik langs een van de pijlers. Dat er een deurtje in zat, dat wist ik. Dat ooit iemand dat deurtje open deed, dat niet. En als die iemand dat deurtje open laat staan… Dan wint heel weinig het nog van mijn nieuwsgierigheid.

Niet de eerste

Natuurlijk ben ik niet de eerste ziel hier. De pijler staat er al sinds 1935. De brug stortte in 1944 deels in, maar daarbij bleven deze steunen staan. In die tachtig jaar heeft in elk geval iemand zijn blaas geleegd, zoveel is duidelijk.

Nieuwsgierige voorbijganger
Gelukkig niet iemand van Rijkswaterstaat.

Dan horen wij ineens de deur. “Als ze die maar niet op slot doen”, roept mijn collega. “Dan zijn we namelijk de klos!” Snel rennen we naar beneden. We maken ons al op voor een reprimande van een Rijkswaterstaat-medewerker.

Nieuwsgierig

Gelukkig, het zijn twee nieuwsgierige voorbijgangers, net als wij. De breedste van de twee, in de vijftig, vertelt dat hij ook een kijkje wilde nemen. “Ik ben daarachter opgegroeid, in Malburgen”, vertelt hij. “Hier was vroeger onze speelplek.”

Poortje in pijler
Allerlei leidingen verbinden Arnhem-Zuid met de rest van de stad.

Onder zijn grijze muts zijn nu pretoogjes te zien. “Ik klom hier omhoog en ging dan langs de onderkant van de brug naar dáár, de volgende pijler”, schept hij op. Hij draait zich om en volgt zijn maat door de deur naar binnen.

Verder

Wij geloven zijn verhaal maar half en we gaan de natuurstenen trap verder op, richting de Arnhemse binnenstad. De brug is nooit meer helemaal dezelfde.

Foto's: Ben Schattenberg

2 gedachtes over “Duisternis en Duivenpoep: de krochten van de John Frostbrug

  1. Zou er nog eens de mogelijkheid zijn om er te kijken…..? Het spreek mij wel erg aan namelijk als ras echt voelende Arnhemmer en erg zeer geïnteresseerd in de geschiedenis en dan zeker deze bijzondere brug te ver……..!!!

    Like

    1. Ik denk dat de gemeente hem weer heeft afgesloten. Het zal vast niet de bedoeling zijn dat half Arnhem daar binnen komt struinen. En zonder gevaar is het kennelijk ook niet; ik hoorde achteraf dat het trappetje verroest is…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s